رویای با تو بودن را نمی توان نوشت

                           نمی توان گفت و حتی نمی توان سرود

              با تو بودن قصه ی شیرینی ست به وسعت تلخی تنهایی

      و...و من همچون غربت زده ای در آغوش بی کران دریای بی کسی

                  به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد

             و تا وقتی که شبنم زلال احساست غم را از وجودم بشوید

                                            بانوی دریای من

          کاش قلب وسعت می گرفت ، شمع با پروانه الفت می گرفت

        کاش توی جاده های زندگی خنده هم از گریه سبقت می گرفت

                            عاشق آن بوسه ی هول هولکی ام

                           دیرت شده ، اما از خیرش نمی گذری

                                         " بوس پنج گانه "